IMG 5336

  Ik ben Marieke van 't Oever. Moeder van Thijn (10) en Chiel (6). Chiel speelde tot hij naar school ging graag bij De Libelle. Ik hou zelf van creëeren en vooral van schrijven. Begin volgend jaar verschijnt mijn tweede roman. Verder blog ik op mijn werk en schrijf ik veel korte verhalen. Speciaal voor De Libelle schrijf ik de komende tijd een aantal leuke korte voorleesverhaaltjes over Pien. Veel (voor) leesplezier!

 

MIMI

Pien wordt wakker. Het is nog donker om haar heen. Ze ligt in haar eigen bed, haar eigen slaapkamer. Ze draait zich om en probeert weer verder te slapen. Heel zachtjes hoort ze miauwen. Ze luistert heel goed. ‘Miauw', hoort ze weer. Het klinkt als Mimi, de lieve pluizige poes van de buren. Pien gaat vaak naar de buren om Mimi te aaien. Het gemiauw klinkt het weer. Pien gaat rechtop zitten en gooit de dekens van zich af. Twee benen zwaait ze uit bed en ze zoekt haar slofjes. De konijnensloffen heeft ze van Sinterklaas gekregen. Ze zijn lekker warm en superzacht. Heel zachtjes doet Pien de deur van haar slaapkamer open. ‘Miauw’, klinkt het weer. Het geluid komt van beneden. Voorzichtig loopt ze de trap af. Ze maakt bijna geen geluid. Ze kijkt even naar de slaapkamerdeur van haar papa en mama. Alles is stil. Alleen Mimi maakt geluid. Ze glipt de gang door naar de woonkamer.  Bij de achterdeur ziet ze Mimi in de tuin. Ze pakt de sleutel en maakt de deur open om het poesje binnen te laten. De deur sluit ze weer netjes af. 'Heb je honger lieve Mimi?', vraagt ze. 'Miauw', antwoordt Mimi. Pien pakt een schoteltje en giet er een beetje melk op. Ze doet er een beetje water bij en zet het voor Mimi op de grond. Met haar roze poezentong likt Mimi de waterige melk op. Pien denkt even na. Het is nog donker buiten. Eigenlijk moet ze nog even slapen. Ze begint te gapen. 'Mimi, je moet naar huis gaan, want ik moet naar bed', zegt ze tegen het poesje. 'Miauw', antwoordt Mimi weer. 'Mooi', zegt Pien. Ze draait de achterdeur weer van het slot en doe de deur open voor Mimi. 'Ga maar naar huis Mimi', zegt Pien. Maar Mimi loopt niet naar buiten. Ze gaat naar de bank en springt er op. Pien zucht. Mimi is niet van plan om naar huis te gaan. Ze draait een paar rondjes op de bank en gaat liggen. 'Nee Mimi, je kunt hier niet blijven. Je moet naar huis', zegt Pien weer. Ze drukt zachtjes tegen Mimi. Misschien dat ze het dan snapt. Mimi staat op en loopt weer een rondje. Ze geeft Pien kopjes tegen haar arm. 'Wil je bij mij blijven?', vraagt Pien. 'Miauw', zegt Mimi. ' Oké', zucht Pien, 'maar alleen hier op de bank. Ik ga slapen.' Pien staat op en loopt weer zachtjes naar boven. Ze gaat haar kamer in en kruipt in bed. De sloffen laat ze naast het bed vallen. Pien gaat liggen en denkt aan Mimi. 'Miauw', hoort ze vlak bij. Dan voelt ze poezenpootjes op haar bed. 'Mimi, je mag hier niet komen van mama', zegt ze. Maar eigenlijk is het wel heel gezellig, zo'n lief beestje in je bed. Ze aait Mimi over haar kopje en Mimi gaat lekker op de deken liggen. 'Nou, vooruit dan maar', zegt Pien en ze gaat zo liggen dat ze Mimi kan zien. 'Maar dit is ons geheimpje. Welterusten.'